نگین سبز
راه کوهستان دوباره خواند پاهای مرا
در نگین سبز جنگلهای ایران گم شدم
در دماوندش شکافی دیده ام در آسمان
در کنار آب دریاهای آن آرامش است
در بهارانش زمین رنگ نگین سبز ماست
ساحل دریای آن عصیانگر درد دل است
همچو ایران من ندیدم خاکی از جنس طلا
گویی اینجا قطعه ای از جنت اهل خداست
شکر این نعمت نباشد واژه ای و جمله ای
قله های سرد غرش میکنند یاد مرا
مست تنهایی البرز و کویر و دشت های مملو از گندم شدم
از سهندش عاشق دنیای بی مردم شدم
از سکوت دشتهایش روح در آسایش است
در خزان زیبایی باغش از آن چشم ماست
کوههایش جلوه ای از قدرت دست خداست
تا نبینی در نیابی شوکت و عزم خدا
هر که بی بهره بماند از طبیعت بر فناست
شکر این نعمت رسیدن بر نوک این قله هاست.
(مسعود)